Berichten

de filmervaring

Zowel van het filmen, als van het bekijken van opnames leer ik altijd het nodige.

Het filmen maakt me bewust van de beweeglijkheid van mijn aandacht, de mate van toegankelijkheid van de ander, of ik al dan niet ontspannen ben, en ook van momenten die juist vooral zonder vorm van controle of bewustzijn lijken te kunnen bestaan. Als ik me op mijn gemak voel bij iemand film ik losser, inventiever. Dieren confronteren mij vaak met de hoeveelheid gedachten die ik heb. Pas als ik die loslaat komt er plaats voor een ander soort contact of co-existentie.

Opnames hebben me altijd verrassingen gebracht, dingen die ik niet opmerkte op het moment maar wel gefilmd bleek te hebben. Nu denk ik dat het voornemen om te gaan filmen je waarneming intensiveert, maar het filmen zelf ook een deel van je aandacht opslokt, waardoor je ook weer dingen mist. Al doe je je best om je aandacht breed te houden, je moet soms toch op knoppen drukken. Al met al interessante materie, vind ik.

Met een highspeedcamera van de universiteit van Wageningen maakte ik enige tijd geleden op de markt opnames van meeuwen. Het grappige aan die camera, die een maximale framerate van 22.000 beelden per seconde haalde, was dat je met het indrukken van de ontspanknop vastlegde wat in de seconden eraan voorafgaand opgenomen was.

jonge vos

Waar kun jij film voor inzetten?

Onlangs blikte ik terug op mijn werk: Wat heb ik de afgelopen tijd als filmmaker eigenlijk allemaal gemaakt en gedaan, wat was er leuk, wat minder, wat geslaagd en wat niet. Ik zal er geen doekjes om winden: het meest trots ben ik op het tot stand brengen van mijn vrije werk. Iets bedenken en uitvoeren, ook zonder of met weinig budget, geeft goeie energie.

Het werken aan opdrachten heeft me daarentegen ook vaak veel gebracht. Het vertrouwen dat mensen in mij stelden heb ik altijd bijzonder gevonden. Ik kwam op plekken waar ik zonder camera nooit terecht zou zijn gekomen: hing uit een helikopter om luchtopnames te maken, stond pal naast een gigantisch schip dat te water werd gelaten, maar filmde net zo goed het verschonen van een luier met het oog op psychologische voorlichting.

De mooiste opdrachten zijn die, die mij vrijheid geven in de invulling en uitvoering, waar ik over mee kan denken, die een mooi doel dienen, en waarbij ik met integere mensen kan werken. Dat kan zowel met als zonder camera.

Ik reed ooit voor een korte film naar Londen met al mijn filmapparatuur om vossen te filmen in de stad. Op internet had ik gevonden in welke delen van de stad ze zaten, en daar had ik een B&B geboekt. Dezelfde middag nog liep ik rond op verkenning, maar trof natuurlijk geen enkele vos. Die komen rond de schemering uit hun schuilplaatsen. Ik had twee avonden, daarna moest ik weer terug. In een lunchroom vroeg ik daarom aan de uitbater of hij wist waar vossen zaten. Hij schreef op een briefje de naam van een straat vlakbij, waar hij met zijn gezin woonde. Ik zou er vanaf een uur of elf ’s avonds vossen treffen. Vaste prik, volgens hem. En jawel, terwijl ik de straat binnenreed, rolden ze als op bestelling over straat.

Het jonge vosje hieronder heb ik de tweede avond gefilmd. Hoewel hij later nieuwsgierig mijn kant op kwam, kwam het niet tot een gefilmde ontmoeting. Van alle opnames is een kort fragment in de film terecht gekomen.

 

haantje

Ik raad je aan om deze zomer eens een paar uur uit te trekken om dieren te filmen.
Je zult je dan ongetwijfeld gaan afvragen hoe lang de opnames moeten duren en wanneer je een goede opname hebt.
Tot het moment dat er ineens een ontmoeting plaatsvindt, en dat jij dat hebt vastgelegd.

Een interessante samenkomst van zijn en kijken.