Berichten

kwesties van tijd

Net zoals je taal kunt gebruiken om een reclametekst te schrijven, maar je er ook een betoog, gedicht, roman, brief of boodschappenlijst mee kunt maken, heeft ook video een breed palet aan mogelijkheden. Daarnaast vind ik zelf ook interessant wat je door de omgang met het medium kunt ontdekken over de wereld en jezelf. Als je filmt, doe je iets. Filmen is een activiteit die invloed heeft op de beelden en op je manier van kijken.

Sinds vorig jaar werk ik aan een documentaire over draaiorgels. In januari had ik een eerste versie van de film klaar, maar daarna deden zich goede mogelijkheden voor om er verdieping in aan te brengen. Daarom heb ik het afgelopen half jaar extra opnames gemaakt. Keuzes maken wordt nu wel lastiger, omdat er meer te kiezen is.

Zolang ik mij kan herinneren houd ik ervan om niet alleen zelf dingen te maken, maar ook om te kijken naar mensen die iets maken. Ik kan daar helemaal in opgaan. Ook als ik film. Ook voor de draaiorgelfilm heb ik een scène gefilmd, waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, maar waarnaar ik heel lang kan kijken. Dit soort scènes vormen tegelijkertijd voor mij ook de grootste uitdaging in de montage, waarin relatief fluks een verhaal uit de verf moet komen.

Timelapses geven de tijd daarentegen juist versneld weer. Ze geven een andere kijk op hoe we normaal gesproken waarnemen. Terwijl de camera op statief gedurende langere tijd losse frames knipt, hang je als filmer werkloos rond op een locatie. Hierboven een timelapse van bomen in de stad die ik in 2008 maakte.

jonge vos

Waar kun jij film voor inzetten?

Onlangs blikte ik terug op mijn werk: Wat heb ik de afgelopen tijd als filmmaker eigenlijk allemaal gemaakt en gedaan, wat was er leuk, wat minder, wat geslaagd en wat niet. Ik zal er geen doekjes om winden: het meest trots ben ik op het tot stand brengen van mijn vrije werk. Iets bedenken en uitvoeren, ook zonder of met weinig budget, geeft goeie energie.

Het werken aan opdrachten heeft me daarentegen ook vaak veel gebracht. Het vertrouwen dat mensen in mij stelden heb ik altijd bijzonder gevonden. Ik kwam op plekken waar ik zonder camera nooit terecht zou zijn gekomen: hing uit een helikopter om luchtopnames te maken, stond pal naast een gigantisch schip dat te water werd gelaten, maar filmde net zo goed het verschonen van een luier met het oog op psychologische voorlichting.

De mooiste opdrachten zijn die, die mij vrijheid geven in de invulling en uitvoering, waar ik over mee kan denken, die een mooi doel dienen, en waarbij ik met integere mensen kan werken. Dat kan zowel met als zonder camera.

Ik reed ooit voor een korte film naar Londen met al mijn filmapparatuur om vossen te filmen in de stad. Op internet had ik gevonden in welke delen van de stad ze zaten, en daar had ik een B&B geboekt. Dezelfde middag nog liep ik rond op verkenning, maar trof natuurlijk geen enkele vos. Die komen rond de schemering uit hun schuilplaatsen. Ik had twee avonden, daarna moest ik weer terug. In een lunchroom vroeg ik daarom aan de uitbater of hij wist waar vossen zaten. Hij schreef op een briefje de naam van een straat vlakbij, waar hij met zijn gezin woonde. Ik zou er vanaf een uur of elf ’s avonds vossen treffen. Vaste prik, volgens hem. En jawel, terwijl ik de straat binnenreed, rolden ze als op bestelling over straat.

Het jonge vosje hieronder heb ik de tweede avond gefilmd. Hoewel hij later nieuwsgierig mijn kant op kwam, kwam het niet tot een gefilmde ontmoeting. Van alle opnames is een kort fragment in de film terecht gekomen.

 

Portfolio Items