de overkant

Een jonge vrouw vertrekt met de veerpont van het eiland waar haar moeder opgroeide en ooit ook vertrok. Herinneringen aan bezoeken aan haar grootouders vermengen zich met die aan de ervaring van het landschap en filmbeelden uit het familiearchief. (De Overkant – Beyond the Sea, 2015, 11 min)

tekst

In een leven maak je vele keuzes. De ene met grotere gevolgen dan de andere. Niet altijd ben je je daarvan bewust. Soms realiseer je je pas veel later hoe de dingen zijn gelopen.
Daar kun je achteraf een logisch of kloppend verhaal van maken: van A via B naar C.
Je kunt ook de mentale beelden uit je geheugen van langer of korter geleden beschouwen in samenhang met de realiteit van het hier en nu. Eigenlijk probeer ik dat laatste in ‘De overkant’. In hoeverre maakt het verleden deel uit van het huidige moment? En op wat voor manier maak je nog deel uit van een plek waar je bent weggegaan?

De overkant is een korte film van 11 minuten zonder dialoog. We zien schapen langs de waddendijk, een jonge vrouw in de auto op de veerpont, meeuwen, een verstild dorp, enkele bewoners en een meisje op een skelter. We horen dieren-, radio- en scheepsgeluiden en muziek.

Bronnen

Mijn grootouders woonden op het eiland Texel. Rond haar 18e vertrok mijn moeder na het behalen van haar Mulo-diploma naar de overkant, waar zij mijn vader ontmoette en bleef. Haar keuze om weg te gaan heeft mij altijd gefascineerd.
Van haar vertrek heb ik 3 minuten filmopnames gevonden, de enige bewaard gebleven oude bewegende beelden uit ons familiearchief. Van die schokkerige beelden bleven vooral de gezichten van de dorpsbewoners die haar uitgeleide deden me bij. Ik heb ze sterk vertraagd verwerkt in de film.

Als kind heb ik veel tijd doorgebracht bij mijn grootouders op het eiland. Het zijn gelukkige herinneringen aan landerige zomerdagen in weilanden, bromvliegen en lange fietstochten in zeewind. Meer recent is door jarenlang stadsleven mijn belangstelling voor ontmoetingen met dieren aangewakkerd. Zo herinner ik me een wandeling op het eiland langs een weiland vol gakkende ganzen. In mijn nopjes hief ik een lied aan en even had ik de fantasie dat alle ganzen naar me opkeken en stil waren. Zodra ik stil was, klonk het gakken bijna als applaus. De gedachte dat dieren ons waarnemen, en de vraag wie of wat we zijn in hun ogen, is blijven hangen. Hoe dan ook zijn er altijd dieren. Ook al hebben ze onze belangstelling niet. Ze zijn er.

credits

traveling woman, girl on go-kart – Ans Kanen
reading woman – Anna Vlaming
woodcarving man – Hans Muller

concept, direction, camera, editing, color grading, audio mix – Conny Beneden
music – Hans Muller
sound recordings – Hans Muller, Conny Beneden

thanks to:
villagers of Oosterend
Annelies Schoo
Paul Oosterhaven
Oep Schilling
Jannie Hommes
Meta Maas
familie Boogaard
Martin Grootenboer
Corina Hordijk
Maarten Roeper
Patrick Piersma
Charl van Beek
Margriet van Beek
Maurice Christo van Meijel
Remmelt Loos van Meijel

Kaap Skil
Gemeente Texel
Galerie Posthuys
Galerie Hommes

vertoningen

4 januari 2017 Cinalfama Lisbon International Film Awards, Portugal, Best Short Film Award en nominaties Best Directing en Best Music
3 mei 2015 Kurzfilmtage Oberhausen, Duitsland
15 maart – 24 april 2015 Galerie Hommes, Rotterdam
1-22 februari 2015 Galerie Posthuys, Texel